Eén ding meteen duidelijk : circuit rijden is een totaal andere wereld dan straat. Alles gaat harder. De hitte, de remmen, je hoofd. Zelfs hoe moe je wordt. Ik vond het zelf interessant om te zien hoe andere sporten dat aanpakken, en sommige inzichten die ik ooit oppikte via https://velo-circuit.fr bleken verrassend toepasbaar op motortrackdays. Had ik niet verwacht, maar het klopt gewoon.

Je motor voorbereiden : niet gokken, gewoon checken

We beginnen bij de basis. Je motor moet technisch in orde zijn. Niet “zal wel goed zijn”, maar echt goed.
Bandenspanning ? Ter plekke checken, koud, en aangepast aan circuitgebruik. Niet wat er op je swingarm staat voor woon-werk.
Oliepeil ? Check. En ja, ook of hij niet te vol zit.
Koelvloeistof ? Sommige circuits eisen water of demiwater. Sta je daar met antivries, dan mag je weer omdraaien. Dat is geen grap.

Remmen verdienen extra aandacht. Blokken die op straat nog prima voelen, zijn op circuit ineens na twee sessies op. Weg. Klaar.
En banden… ik ga eerlijk zijn : met versleten banden het circuit op gaan is vragen om ellende. Ook al “zit er nog profiel op”. Op hellingshoek voel je meteen het verschil. En dat voelt niet fijn.

Tip uit ervaring : tape of demonteer alles wat kapot kan bij een schuiver. Spiegels, kentekenplaat, richtingaanwijzers. Kleine moeite, groot verschil.

Rijdersuitrusting : comfort is veiligheid

Leren pak is verplicht. Eén- of tweedelig, zolang het maar goed vastzit. Textiel, hoe stevig ook, wordt meestal geweigerd.
Rugprotector ? Geen discussie.
Handschoenen en laarzen ? Circuitwaardig, hoog, stevig.

Helm : integraal, in goede staat. Als je vizier vol krassen zit, vervang ‘m. Tegenlicht aan het eind van de dag is al lastig genoeg zonder extra glitter.

Persoonlijk neem ik altijd twee paar handschoenen mee. Eén om te drogen terwijl ik met de andere rij. Natte handschoenen verpesten je focus, en grip trouwens ook.
En drinken. Veel. Je zweet meer dan je denkt, zelfs als het fris is.

Logistiek : dit wil je niet om 8 uur ’s ochtends regelen

Kom vroeg. Echt vroeg. Briefings zijn verplicht en missen = vaak niet rijden. Zo simpel is het.

Handige dingen om mee te nemen :

• Een stoel (ja, serieus)
• Extra benzine als er geen pomp in de buurt is
• Basisgereedschap en bandenspanningsmeter
• Ducttape. Altijd ducttape.

Eten niet vergeten. Geen vette hap om 11 uur, maar iets lichts. Banaan, broodje, energiereep. Je lichaam werkt harder dan je denkt.

Met bus of aanhanger ? Check je spanbanden. Nog een keer. Een omgevallen motor op het paddock om 7 uur ’s ochtends zet meteen de toon. Geen fijne toon.

Op het circuit zelf : slim rijden wint altijd

Eerste sessie ? Rustig. Ook al voelt het traag. Banden moeten warm worden. Jij ook. En elk circuit heeft z’n eigen verrassingen, soms net buiten de ideale lijn.

Luister naar de marshals. Naar instructeurs. En naar jezelf. Vermoeidheid sluipt erin, vooral na de lunch.

Praat met anderen. Echt. In de paddock leer je soms meer bij de koffie dan in een hele sessie op de baan. Eén tip van een ervaren rijder kan je een domme fout besparen.

Kort gezegd (zonder belerend te doen)

Een goed voorbereide circuitdag is geen overdreven gedoe. Het is gewoon slim. Je rijdt meer, leert meer, en je gaat heel weer naar huis.
Dus… wanneer ga jij weer ? En welk circuit staat er op de planning ?

In de motorwereld lees je van alles, maar vaak mis ik het gevoel van echte ervaring. Daarom kijk ik ook graag breder dan één shop of één mening. Soms scroll ik gewoon even rond op https://otto-moto.com om te zien wat er speelt qua trends en gebruik. Niet om te kopiëren, maar om te vergelijken. Want eerlijk is eerlijk : de perfecte helm bestaat niet. Alleen de juiste voor jóuw gebruik.

De integraalhelm : veilig, stil, soms wat claustrofobisch

Laten we met de klassieker beginnen. De integraalhelm. Volledig gesloten, strak om je hoofd, kin netjes beschermd. Als je veel snelweg rijdt, of langere afstanden maakt, is dit gewoon een ijzersterke keuze. Minder windgeruis, betere aerodynamica, en bij 120 km/u voel je dat meteen.

Ik herinner me nog een rit over de Afsluitdijk, wind vol op de zij. Met een integraalhelm bleef alles rustig. Geen getrek, geen gefluit langs je oren. Dat geeft vertrouwen. Zeker als het weer omslaat of als je wat sportiever rijdt.

Maar… en die is belangrijk… in de stad of bij korte stukjes kan zo’n helm benauwend voelen. Even tanken, praatje maken, bril rechtzetten : alles wordt een handeling. Persoonlijk vind ik ‘m top voor lange ritten, maar voor dagelijks stadsgebruik ? Twijfelachtig.

De modulaire helm : praktisch, maar met karakter

De modulaire helm is een beetje de Zwitserse zakmes onder de helmen. Kin omhoog, kin omlaag. Superhandig. Vooral als je veel stopt, navigatie checkt of gewoon graag even frisse lucht wilt bij het stoplicht.

Voor woon-werkverkeer is dit echt een fijne middenweg. Je hebt de bescherming van een integraalhelm, maar ook het gemak van openklappen. Vooral brildragers zweren erbij. En ja, dat snap ik. Geen gedoe meer met pootjes die blijven haken.

Toch voel je het verschil. Ze zijn vaak iets zwaarder. En sommige modellen zijn net wat minder stil op hogere snelheid. Niet dramatisch, maar als je gevoelig bent voor geluid, ga je het merken. Het is een compromis. Een goede, maar wel eentje waar je bewust voor kiest.

De jethelm : vrijheid, stijl, en een beetje risico

Ah, de jethelm. Open, licht, luchtig. Perfect voor zomerse ritten door de stad of langs de kust. Je ruikt alles. Zee, benzine, vers asfalt. Dat geeft een gevoel van vrijheid dat geen andere helm evenaart.

Maar laten we eerlijk zijn. Bescherming is beperkt. Geen kinbescherming, meer wind, meer lawaai. Op een scooter of lichte motor in de stad ? Prima. Op de snelweg bij 100+? Persoonlijk zou ik het niet doen. Al heb ik genoeg motards gezien die het wél doen, met een grote glimlach.

Het is een helm die je kiest met je hart. En een beetje met je ego misschien. Zolang je weet waar je aan begint, is dat oké.

Dus… welke motorhelm moet jij kiezen ?

Stel jezelf deze vragen. Rijd je vooral lange afstanden ? Veel snelweg ? Dan is een integraalhelm bijna vanzelfsprekend. Zit je dagelijks op de motor in en rond de stad, met veel stops ? Dan kan een modulaire helm echt ideaal zijn. En rijd je relaxed, korte stukken, vooral bij mooi weer ? Dan snap ik de aantrekkingskracht van een jethelm helemaal.

Er is geen goed of fout. Alleen wat bij jou past. En soms ontdek je dat pas na een paar duizend kilometer. Dat hoort erbij. Motorrijden is voelen, proberen, aanpassen. Net als je helmkeuze.

Om maar meteen duidelijk te zijn : banden gaan niet eeuwig mee. Of je nu veel rijdt of niet, het rubber veroudert, droogt uit en verliest grip. Ik had ooit een achterband die nog geen 5.000 km had gelopen, maar te lang in de zon had gestaan… keihard als plastic. Gevaarlijk dus. Wil je meer lezen over veiligheid en uitrusting, check dan zeker https://madamemoto.com, dat sluit mooi aan bij dit onderwerp.

De signalen die je niet mag negeren

1. Profiel diepte
De wettelijke minimumdiepte in Europa is 1 mm voor motoren. Maar eerlijk : wachten tot 1 mm is vragen om problemen. Zelf vervang ik ze al rond de 2 mm, zeker voorbanden. In de regen merk je meteen het verschil.

2. Slijtage-indicatoren
Zie je die kleine rubberen blokjes in de groeven ? Als het profiel gelijk staat met die indicatoren, is het gewoon gedaan. Klaar, geen discussie.

3. Scheurtjes en bobbels
Lijkt je band op een oude wandelschoen die te lang in de garage lag ? Weg ermee. En zie je een bobbel aan de zijkant (hernia), dan is dat direct stoppen. Ook al zit er nog profiel op.

4. Het gevoel tijdens het rijden
Een versleten band voel je meteen. De motor stuurt zwaarder in bochten, of hij “valt” plots in, of glijdt net iets te gemakkelijk. Denk je dit meerdere keren, dan weet je het antwoord al.

Banden vervangen : niet alleen kilometers tellen

Veel motorrijders kijken alleen naar kilometers : “mijn banden hebben 12.000 km, dus dat kan nog”. Fout. Een sportband kan na 4.000 km op zijn, terwijl een toerband 20.000 km meegaat. Het hangt af van het type band, je rijstijl (snelweg, bochten, duo met bagage…) en zelfs van de spanning. Rijden met te lage druk vreet de zijkanten sneller op én je verbruikt meer brandstof.

Kort samengevat

Te lang wachten met banden vervangen is geen besparing, maar een risico. Ja, banden zijn prijzig, maar ze zijn ook je beste verzekering op de weg. Check regelmatig je profiel, kijk naar de slijtage-indicatoren, en vertrouw op je gevoel. Merk je dat je motor vaker slipt ? Vervangen. Zie je scheurtjes in het rubber ? Vervangen.

Goede banden zijn niet alleen veiliger, ze maken je rit ook veel plezieriger. En jij, hoe vaak vervang jij je motorbanden ?

Geen stress, we gaan je helpen. Hier is een eerlijke, ongecompliceerde gids voor motorrijders in spe. Geen verkooppraatjes, gewoon modellen die het leven makkelijker maken als je net begint.

Wat zoek je eigenlijk in een eerste motor ?

Even serieus : je eerste motor is niet je droommotor. En dat is oké. Hij moet je vooral vertrouwen geven. Wendbaar zijn, makkelijk schakelen, niet te agressief. Denk : controle eerst, power later.

En dan zijn er nog de praktische vragen : zitpositie ? Gewicht ? Hoeveel pk mag je (en kan je) aan ? Onderhoud ? Verzekering ? Brandstofverbruik ?

Maar bovenal : hoe voelt het ? Als je opstapt, moet het klikken. Als een goeie vriend waar je meteen mee op pad wil.

Onze topkeuzes voor beginners (en waarom)

1. Yamaha MT-07 – de publiekslieveling

Ja, cliché. Maar da’s niet voor niks. De MT-07 is licht (rond de 180 kilo rijklaar), soepel, en die CP2-twin heeft karakter zónder je bang te maken. Veel beginners houden er jarenlang aan vast. En dat zegt veel.

2. Kawasaki Z400 – compact en speels

De Z400 is een beetje onderschat, vind ik. Supermakkelijk te hanteren, niet lomp, en tóch vlot zat voor woon-werk of de eerste bochtige ritten in Limburg of de Ardennen. En bonus : hij ziet er ook nog lekker strak uit.

3. Honda CB500F – betrouwbaar als een Zwitsers horloge

Niet de meest spannende, nee. Maar als je gewoon iets zoekt dat altijd start, alles goed doet en lang meegaat ? Dan zit je hier safe. Ook prima voor duo en langere afstanden. Honda snapt z’n beginnerspubliek écht wel.

4. KTM Duke 390 – licht, scherp, pittig

Voor wie iets wil dat bijna op een supermotard lijkt. De Duke 390 is brutaal, fel, maar ook superlicht (rond de 150 kilo). Perfect voor stadsgebruik of als je graag wat sportiever rijdt. Wel iets meer ‘aan’ dan de rest, dus even over nadenken.

5. Suzuki SV650 – old school fun met modern gemak

Persoonlijke favoriet, deze. V-twin sound, lekker koppel onderin, en hij vergeeft veel foutjes. Beetje zwaarder dan de anderen, maar nog steeds goed te doen voor een beginner die wat extra body wil. En tweedehands vaak spotgoedkoop.

Tips voordat je koopt (geloof me, dit wil je lezen)

• Test, test, test : Ga proefrijden. Wat lekker zit voor je buurman, voelt voor jou misschien ruk.
• Kies voor ABS: Echt, anno 2025 is er geen excuus meer. Het redt levens. Punt.
• Let op de zithoogte : Je moet met beide voeten makkelijk bij de grond kunnen. Zeker in de stad, op een helling, of bij filerijden in Amsterdam.
• Investeer in goeie kleding : Je eerste val komt ooit. Da’s geen doemdenken, da’s realiteit. Zorg dat je beschermd bent.

Conclusie : begin slim, eindig met een grijns

De perfecte beginnersmotor bestaat niet. Maar er zijn zat modellen die het motorrijden leuk, veilig en verslavend maken. Begin met iets dat bij jou past. Niet wat de dealer aanbeveelt, of waar je motormaat mee rijdt.

En vergeet vooral niet te genieten. Want ja, dat eerste ritje op je eigen motor ? Dat ga je nooit meer vergeten. Regen of zon, file of dijkweg : je zit op twee wielen. En dat is al de helft van het plezier.

Dus : welke wordt het voor jou ?